الگو:هشدار نویسنده پریشان (وپ:مست و پاتیل)
متن حاضر توسط نویسنده ای خواب آلود، خمار آلود، خراب آلود، خرمالو، مست و پاتیل، هابیل و قابیل، ابابیل، آجیل… خلاصه بپا که یه وقت
در افسانه ها چنین آمده که پاندورا با باز کردن جعبه ای که از زئوس هدیه گرفته بود موجب پراکنش مصائب نوع بشر در زمین شد.(WOMEN!) بیماری، غم، مرگ و احتمالا بدترین آنها، کار از عده محتویات این جعبه بودند. بازکردن صفحه ناوبری وبلاگ به نوعی جعبه پاندورای افکار من است. شاید -خوشبختانه- موجب گسترش غم نشود اما دیدن نوشته های کامل نشده برای من چیزی از جنس همان مصیبت بزرگ، کار است.
کار، این مار غاشیه، همان مدوسای خوبروی است که همه پهلوانان عالم را طالب خود کرده و آنها را به مجسمه های سنگی مبدل میسازد. مردی که معنای زندگی را در شغل خود یافته، در حقیقت شغل را به معنای زندگی خود مبدل کرده است. با اَصالت گرفتن و اصلیت گرفتن کار، درس، آموختن، مطالعه غیرآزاد یا هر چیزی که از جنس این بند است جایی برای طرحی نو -جز اندکی خیال، حسرت، یا آرزوی دور- نخواهد ماند و آدمی، درست مثل مجسمه ای سنگی صرفا مجموعه ای از شمایل انسانی بدون عناصر لیّنۀ خیال خواهد شد.
محتوی اخیر این جعبه امید است. این یکی هم کم مصیبتی نیست. امید، این عقرب جراره، نیرویی ماورایی ست که آدمی را از سختی مسیر ایمن میدارد و او را در ورطه سختی های بدتر می اندازد. این چند هفته که به لطف (؟) جنگ فراغتی پیش آمده امید دارم بتوانم چند قسمت از رباعیات الخیام را تکمیل کنم، مقاله خاک گرفته عربی در فارسی را بتکانم و بررسی انتقادات هدایت از ساخته ها و بافته (!) های فرهنگستان اول را شروع کنم و آنها را با لغات مصطلح امروز مقایسه کنم. اگر چند خط درس بخوانم هم لطفش از فتح بابل کمتر نیست.
هو صحیح! الهوی غلّاب!
الف. رشیدی
نیمه شب بارانی 21 اسفند 404
بعد التحریر: چند دقیقه پیش به این نتیجه رسیدم که پزشکان بزرگ اغلب ادیبان بزرگی نیز بوده اند. احتمالا شاهد حرفم هم همان دکتر قبل از اسم نفیسی، کزازی، شفیعی کدکنی و چندتا دیگر بوده. قسم میخورم که ذهنم حتی تا غین غنی هم نرفته بود.
بعد التحریر 2: فعلا که گوگل عزیز معطّل (تعطیلانده) شده است منبع پست های آینده حافظه این حقیر بوده و احتمال وجود خطا در آن برابر احتمال حضور گربه در جعبه شرودینگر است. میو.